Επιτέλους....

Επιτέλους. Από τότε που "κατέβασα" το δικό μου Blog, βαρέθηκα απλά να σχολιάζω blogs φίλων, να έχω ένα "πειρατικό" blog στο οποίο έγραφα σκέψεις αρκετά συχνά, το blog που δεν υπήρξε ποτέ γιατί ποτέ δεν "ανέβασα", δεν το είδε ποτέ κανένας εκτός από μένα.

Στην πρώτη ανάρτηση σ' εκείνο το blog, μιλούσα για το "Alive and kicking". Έτσι ένιωθα τότε, έτσι νιώθω και τώρα, alive and kicking, με την πραγματική του έννοια, όσοι θέλετε μπορείτε να το παρεξηγήσετε, χάρισμά σας. Παρ' ότι πάντα βαριέμαι να εξηγώ, θα το κάνω. Αlive and kicking ήταν ένα παλιό κίνημα στις αρχές των '90s στο Manchester (δεν έχω πάει ποτέ, καμία σχέση με ακτιβισμό) και ο όρος γεννήθηκε για να δείξει κάποιον που ζει και αντιμετωπίζει τα πάντα, δεν παρατάει τίποτα, δεν αφήνει "τίποτα να πέσει κάτω" και, το πιο σημαντικό, δεν κάνει ποτέ βήμα πίσω από αυτά που θέλει και πιστεύει (εξ' ου και το "kicking").

Ας αφήσουμε το τότε και ας πάμε στο τώρα, όμως. Ειλικρινά, ξεκινάω αυτό το blog επειδή πραγματικά θέλω να το κάνω. Μου ήρθε και το κάνω. Επέστρεψα σπίτι πριν 2 ώρες περίπου, προσπάθησα να χαλαρώσω, χαλάρωσα. Πάμε λίγο στην αλήθεια, να την δούμε την γαμημένη κατάματα?

Συνεχίζεται...